Willem Huizing en Hildegard Kinder

Willem moest als oudste van de 8 kinderen al heel vroeg meewerken in het bedrijf van zijn vader. Voordat hij de lagere school af kon maken werd hij al van school gehaald en voor allerlei klusjes ingezet. Op wat latere leeftijd reed hij met de vrachtwagen om turf en kolen te bezorgen. Deze auto had als kenteken: D10900, uitgegeven op 9 februari 1937, op naam van Willem Huizing. Als adres werd toen opgegeven: aan boord te Havelte (bron: gedeputeerde staten (1814-1951), inventarisnr. 69).

Willem was voor de oorlog als soldaat gelegerd in Doesburg in de Mauritskazerne. Daar leerde hij zijn eerste echtgenote, Christina Spijker kennen. Willem heeft in de meidagen van 1940 gediend in het peloton van sergeant Meijer op de Grebbeberg.

De gebeurtenissen van die meidagen zijn vastgelegd in een boek. Hij werd na de capitulatie als krijgsgevangene naar Duitsland gebracht. En in het kamp hoorde hij pas wat er zich allemaal in die eerste meidagen op de Grebbeberg heeft afgespeeld. Na enkele maanden krijgsgevangenschap keerde hij terug in Nederland en ging hij weer werken bij opa Harm Huizing. Als vrachtwagenchauffeur bracht hij kolen en turf rond. Later werd hij ingeschakeld bij de bouw van het vliegveld in Havelte. Ook de vrachtwagen van opa Harm Huizing was gevorderd door de Duitsers.

Het militaire vliegveld dat de bezetter begon aan te leggen in november 1942 was bedoeld voor luchtaanvallen op Engeland. Op 24 maart 1945 werd echter het hele vliegveld inclusief startbaan bij een groots opgezette luchtaanval grondig vernield. Naderhand werden ongeveer 2000 bomgaten op- en bij het terrein aangetroffen.

In 1943 is Willem in het kader van de Arbeitseinsatsz te werk gesteld in Marienburg (Malbork) in Duitsland (nu polen). Als chauffeur op een autobus vervoerde hij mensen naar hun, meestal gedwongen, werk. Daar heeft hij zijn tweede echtgenote, Hildegard Kinder leren kennen. Door tegenwerking van de Nazi ‘s trouwden ze pas in december 1944. Niet lang daarna in de winter van 1944/1945 moesten ze vluchten voor het oprukkende Russische leger. In de barre kou bij temperaturen van -25º Celsius maakten ze de tocht van meer dan 1200 kilometer van Marienburg naar Meppel. Hierover deden ze bijna 6 weken. Met bij zich alleen wat kleren en een kinderwagen op 3 wielen met daarin hun zoon Hans Joachim van ruim 4 maanden oud. Vooral het stuk over de Oostzee van Gdansk naar Bremen was een regelrechte hel. Vanaf de coaster waarop ze voeren zagen ze hoe een groot passagiersschip, de Wilhelm Gustlof, met aan boord meer dan 8.000 vluchtelingen, hoofdzakelijk vrouwen en kinderen door een Russische onderzeeër werd getorpedeerd. Ondanks zijn operatiewonden (een dubbele liesbreuk) aarzelde Willem niet om in een klein roeibootje te helpen om drenkelingen te redden. Lopend en soms met trein, vrachtwagen of boerenkar kwamen ze uiteindelijk aan in Havelte. Niet lang daarna (enkele maanden later) woonden ze in een groene houten keet, schuin tegenover de opslagloods van Harm Huizing. In mijn vroegste herinneringen een idyllisch plekje. Na enkele jaren verhuisde het gezin met inmiddels twee kinderen naar de Beukenlaan in Havelte. Willem fietste elke dag naar Meppel voor zijn werk als buschauffeur bij de DABO, later de DVM. In 1957 verhuisde de familie naar Meppel. Zijn gingen wonen aan de Eendrachtstraat nr. 11, waar ook hun derde kind, Harm (Harrie) geboren werd.

Na het overlijden van Hildegard in 1992 ging Willem een relatie aan met Maria Jacoba Warries. Eerst woonden ze in Meppel en later verhuisden ze naar Emmeloord. Daar is Willem op de leeftijd van bijna 90 jaar overleden. Ik was blij verrast toen ik na het overlijden van Willem, van Maria een mapje met documenten kreeg, waarin o.a. de namen en geboorteplaatsen van mijn overgrootouders in Polen stonden vermeld. Deze documenten waren de start van mijn onderzoek in Polen. Gelukkig is er met de nodige moeite veel te vinden.

 

Hans Joachim (Hans) Huizing, 12-02-2013